Best friends forever

naamloos2

Ik heb een vaste vriendinnengroep. We kennen elkaar al 18 jaar (!). Sommigen kennen elkaar zelfs al langer. Momenteel bestaat onze groep uit vijf vrouwen: allemaal van dezelfde leeftijd, met verschillende karakters, met en zonder kinderen en met en zonder partner. Ik schrijf ‘momenteel’, want deze samenstelling is doorheen de jaren veranderd.

We leerden elkaar kennen op de middelbare school. We waren klasgenoten. Door de jaren heen zijn we andere meiden uit het oog verloren. Niet helemaal, we zien elkaar nog wel af en toe en kletsen dan bij. We zijn nog van elkaars leven op de hoogte, maar het contact is niet meer zo intens. En zoals het binnen een groep vrouwen altijd gaat, zijn er verschillende ruzies en onderhuidse spanningen gepasseerd. Er vormden zich kliekjes binnen de groep en er werd over elkaar, met elkaar geroddeld. Best vermoeiend zo’n groep vrouwen, vind ik. Je moet mij nooit op een eiland zetten met alleen maar vrouwen, hoor. Dat is binnen de kortste keren toch steeds koekenbak.

We hebben dus al vele watertjes doorzwommen en toch kunnen we niet zonder elkaar. in echte moeilijke tijden zijn we elkaars steun en toeverlaat. Ik heb wel geleerd dat ik me daar voor moet openstellen. Ik had tot voor enkele jaren geleden nog niets meegemaakt dat zo’n grote impact op mijn eigen leven had. Ik had dit wel al gezien bij vriendinnen en heb dan steun proberen te bieden. Maar ik had het zelf nog niet meegemaakt om aan de andere kant te staan – buiten bij het overlijden van grootouders of mijn hond, maar dan was de steun van mijn vriendinnen er sowieso want het verlies was duidelijk aanwezig.

Verbinding op een dieper niveau kan je pas voelen als je je kwetsbaar opstelt ten opzichte van elkaar. Daar zijn wij als vriendinnen vaak te voorzichtig mee om gegaan. “Waarom eigenlijk?”, vraag ik me dan af. Ik denk uit angst en schaamte. Angst om elkaar te kwetsen, om afkeuring te voelen of om te heftige emoties uit te lokken zonder te weten hoe erop te reageren. Schaamte om toe te geven dat je spijt hebt van iets, dat het niet goed met je gaat of dat je iets doet wat niet strookt met hun verwachtingen.

Mensen zijn kuddedieren. Een gewond dier wordt door zijn kudde achtergelaten. Uit noodzaak, want de kudde moet verder, anders zijn ook zij in gevaar. Deze angst zit er ook bij de mens instinctief ingebakken. Ik heb er op een bepaald moment aan gedacht om zelf de kudde te verlaten. Mijn vriendinnen hadden het erg moeilijk met een beslissing, die ik in mijn eigen leven had genomen. Strijdlustig als ik toen was, vond ik dat ze mijn kant moesten kiezen en achter mijn beslissing moesten staan, als ze echte vriendinnen waren. Ik reageerde duidelijk vanuit mijn eigen gekwetsheid. Maar ik verwachtte wel erg veel van hen. Hoe konden zij ineens achter mijn beslissing staan? Ze waren nog in shock, ze hadden het totaal niet zien aankomen en hapten nog naar lucht door de keiharde smak waarmee ze op de grond waren gevallen. Ik had hen helemaal niets, nada, niente, niks verteld van wat er gaande was. Bovendien veranderde mijn beslissing ook hun leven. Zij stonden opeens tussen twee vuren en ik verwachtte van hen om partij te kiezen? Komaan he seg! Ik ben zo bij dat ik heb niet heb laten verder gaan zonder mij.

Onlangs waren we samen gekomen bij één van ons thuis. Een ander van ons haar papa was er namelijk slecht aan toe. Haar hoofd stond er niet naar om op café te gaan, wat oorspronkelijk de bedoeling was. Ze wou er wel even uit, maar niet in de drukte. Het werd een bijzondere avond. Er werd gelachen en gehuild. Iedereen legde voluit zijn (of eigenlijk haar) grieven op tafel. We hielden ons niet in deze keer. De emoties waren echt en puur. Het deed ons duidelijk deugd. We voelden de verbinding. De vriend van de vriendin des huizes kwam ook thuis. Hij zette zich bij ons aan tafel. Hij schrok duidelijk van al de emoties die die avond naar boven waren gekomen. Hij nam echter heel actief deel aan het gesprek en vervulde zelfs de rol van moderator. Hij vroeg aan elk van ons door over hetgeen waar we mee zaten. Hij was oprecht geïnteresseerd. Al grappend zei hij wel dat hij de volgende keer gewoon weer ‘pinten ging pakken’ met de mannen, dat was veel simpeler. Daar kan ik absoluut in komen. Als we allemaal samen zijn, mannen en vrouwen, gaat het er anders aan toe. Mannen gaan er luchtiger mee om, denk ik. Ze praten ook over hun grieven, maar op een andere manier. Met een schouderklopje en een pintje. Veel simpeler en minder zwaar. Ik heb het gevoel dat we sinds die avond weer dichter bij elkaar staan.

Love you, girls!

Advertenties

2 gedachtes over “Best friends forever

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s