Het geboorteverhaal van mijn oudste zoon

Joppe2

Ok, laten we bij het begin beginnen… De geboorte van mijn oudste zoon was op zich al merkwaardig te noemen. Hij is thuis geboren. Eigenlijk was het de bedoeling dat we met onze vroedvrouw naar het ziekenhuis van Mechelen gingen voor de bevalling. Dat is blijkbaar één van de enige ziekenhuizen die het toelaten om met je eigen gekozen vroedvrouw de bevalling te doen. En als alles dan in orde was, zouden we onmiddellijk of desnoods na één nachtje terug naar huis gaan. Ikzelf was graag thuis bevallen, maar de papa zag dat niet meteen zitten. Hij had er nog wat twijfels over, dus gingen we voor de tussenoplossing in het ziekenhuis van Mechelen. Op het moment dat mijn weeën goed begonnen door te komen – na een nacht lichte weeën opvangen, een onderzoek door de vroedvrouw en een periode van stilte voor de storm – en de vroedvrouw bij ons thuis was, stond ik opeens weer voor de keuze. Ons vroedvrouw zei dat het ofwel tijd was om te vertrekken naar Mechelen – want anders werd het nog minder comfortabel om onderweg weeën in de auto op te vangen – ofwel moest ik op dat moment de beslissing nemen om toch thuis te bevallen. Voor mij was de keuze op dat moment snel gemaakt. De papa liet toen ook de keuze aan mij over. We bleven dus thuis.

Bovendien koos die kleine kapoen oudejaarsnacht uit om ter wereld te komen. Praktisch wil dit zeggen dat ik op een baarkruk (let op de dubbele a!), naast de kerstboom in onze woonkamer, terwijl het vuurwerk dat werd afgeschoten door het dakraam zichtbaar was, het leven schonk aan mijn zoon. Mijn eerstgeborene… De overgang van oud naar nieuw was nog nooit zo waarneembaar, zo tastbaar… maar ook oh zo klein en frêle. De vroedvrouw en de papa loodsten me met baby en al van de baarkruk naar de zetel. De baby werd op mijn ontblote borstkas gelegd zodat hij zich geborgen voelde en huid-op-huid-contact kon ervaren. De baby was hierbij klaarwakker. Hij keek me recht aan met opengesperde ogen. Er leek zo’n enorme rust over het kind, dat ik vasthield, te zijn op dat ogenblik. Ik zag zo’n grote wijsheid en levenservaring in zijn ogen. Vanaf dit moment wist ik al dat mijn zoon ‘speciaal’ was. Ik kon dit moeilijk onder woorden brengen, maar het gevoel was onmiskenbaar. Ik was zo overdonderd door het hele gebeuren van de geboorte – en ook nog wat high van de natuurlijk pijnmedicatie die mijn lichaam had aangemaakt – dat ik misschien wat koel was over gekomen. Dat hoorde ik althans achteraf van familieleden die me na de geboorte aan de lijn hadden voor de nachtelijke gelukwensen. Maar niets was minder waar. Ik was compleet van slag door hetgeen me net overkomen was…

Advertenties

Een gedachte over “Het geboorteverhaal van mijn oudste zoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s