Gevulde puntpaprika’s

img_20190314_202253987

Dit was een absolute voltreffer! Echt een heerlijk gerecht dat zeker nog eens op het menu zal komen. Het is een vegetarisch gerecht. Ik heb een eigen recept gemaakt door deeltjes van verschillende andere recepten bij elkaar te voegen.

Ingrediënten (voor 4 personen)


  • 4 zoete puntpaprika’s
  • 250 gr halloumi (Cypriotische grillkaas)
  • 1/2 bussel basilicum
  • 1/2 bussel koriander
  • 2 tomaten
  • 1 kl oregano
  • 1 kl tijm
  • 2 el hennepzaadjes
  • 3 el pijnboompitten
  • 2 sjalotten
  • 250 gr bulgur/ quinoa
  • 3 el rozijnen
  • olijfolie
  • peper en zout

 

Bereiding


Snijd de puntpaprika’s in de lengte doormidden. Verwijder de zaadlijsten en het steeltje. Rasp de halloumi in een grote kom en voeg een scheut olijfolie, oregano en tijm toe. Schep alles goed door. Snijd de tomaten in kleine blokjes en voeg bij de halloumi. Rooster de pijnboompitten kort in een droge pan en voeg eveneens bij de halloumi. Fruit de sjalotjes aan en voeg de helft bij het halloumi mengsel (de andere helft dient voor de quinoa/bulgur). Voeg ook nog de grofgehakte koriander en basilicum toe. Kruid het geheel af met peper en zout. Let op met het zout: halloumi is al vrij zout van smaak. Naar eigen smaak hoeft er zelfs niet echt zout bij. Vul de puntpaprika’s met het mengsel. Zet deze ongeveer 30 minuten in de oven op 180°C.

Kook ondertussen de quinoa/bulgur (ik gebruikte een mengsel van beide) in een dubbele hoeveelheid kokend water of bouillon gaar. Voeg bij de overgebleven helft van de sjalotjes even de rozijntjes in de pan. Doe dit bij de quinoa/bulgur als deze gaar is. Daarbij voeg je nog de hennepzaadjes en nog wat grofgehakte koriander.

Smakelijk!

 

Over onvoorwaardelijkheid

Plots was het er… Het kwam ineens in me op wat ik het meest mis binnen een nieuw samengesteld gezin. Ik voelde een gemis, maar kon er nooit een vinger op leggen. Onvoorwaardelijkheid… dat was het. En als ik er dan naar op zoek ging, werd er inderdaad over (on)voorwaardelijkheid binnen een nieuw samengesteld gezin geschreven in boeken of artikels.

Kinderen ontvangen van hun ouders onvoorwaardelijke liefde. En dat is ook hetgeen ze gewoon zijn. Ook voor ouders voelt het natuurlijk en vanzelfsprekend aan om dit aan hun kinderen te geven. Ook andersom is dit het geval. Kinderen zijn onvoorwaardelijk loyaal aan hun ouders.

In een nieuw samengesteld gezin ligt dit enigszins anders. Hier worden er voorwaarden gesteld aan de onderlinge relaties. Plusouders hebben meestal een andere relatie met hun pluskinderen dan met hun eigen kinderen. Ook voor die kinderen is een plusouder in de meeste gevallen niet gelijk te stellen aan een natuurlijke ouder. Zelfs de partnerrelatie wordt voorwaardelijk door het feit dat er eigen en niet-eigen kinderen in het spel zijn. Het kan zwaar wegen op de relatie, die op zich al fragiel is door de voorwaardelijkheid waarmee deze begint. Als nieuw samengesteld gezin leg je vaak geen vlekkeloos parcours af. Het verloopt met vallen en opstaan, veel vallen en opstaan.

Je kiest als plusouder voor een partner en neemt zijn/haar kind(eren) er bij. Dat is om te beginnen al een voorwaarde voor de relatie. Je hebt er niet samen voor gekozen om kinderen te hebben. Er kan uiteraard binnen de relatie een kind bij komen waar je als koppel samen voor hebt gekozen. Er zijn verschillende vormen van samengestelde gezinnen met elk een andere valkuil:

  1. Een samengesteld gezin waarbij beide partners eigen kinderen hebben: Hierbij bestaat de valkuil van concurrentie tussen de kinderen waardoor je als partners tegenover elkaar komt te staan in plaats van naast elkaar. Want geloof me, je trekt toch altijd partij voor je eigen vlees en bloed. Dit moet heel sterk bewaakt worden, want het sluipt gemakkelijk en geruisloos binnen. Voor je het weet, zit je verwikkeld in een tweestrijd en leven er twee gezinnen onder één dak.
  2. Een samengesteld gezin waarbij slechts één van beide partners eigen kinderen heeft: Als je er in stapt zonder kinderen, is het misschien gemakkelijker om het kind van je partner in je hart te sluiten. De plusouder in dit geval kent het gevoel van natuurlijk vader- of moederschap nog niet. Toch zijn er ook in deze vorm al veel plusouders die aangeven dat het moeilijk voor hen is. Ze kunnen bijvoorbeeld jaloezie voelen naar het kind toe als dit alle aandacht van de partner op eist.
  3. Een samengesteld gezin waarbij slechts één van beide partners eigen kinderen heeft en ze binnen de relatie samen één of meerdere kinderen hebben: Ik hoor vaak dat de partner, die ouder is van alle kinderen, wel eens tussen twee vuren zit. Deze partner vertoont vaak een soort van compensatiegedrag naar de kinderen of het kind, die of dat slechts gedeeltelijk binnen het gezin verblijven. Vaak laat deze ouder – al dan niet bewust – voor deze kinderen meer toe dan voor het ‘gemeenschappelijke’ kind. Dit zorgt dan weer voor wrevel tussen de partners.
  4. Een samengesteld gezin waarbij beide partners eigen kinderen hebben en ze binnen de relatie samen één of meerdere kinderen hebben: Dit lijkt me de meest ingewikkeld combinatie. Alle valkuilen kunnen hier de kop op steken.

Bovendien lijkt het nog steeds een taboe om als plusouder te benoemen dat de band met je eigen kinderen altijd sterker zal zijn dan die met je pluskinderen. Je kan heel erg je best doen om het voor alle kinderen even goed te doen en iedereen gelijk te behandelen. Je kan echter niet ontkennen dat je steeds voor je eigen kind zal kiezen, want dat is zo door de natuur geprogrammeerd. Het is simpel en logisch.

Ik las afgelopen een interview met schrijfsters Saskia De Coster en Hanne Luyten . Zij spraken over ‘de generatie van: ouders doen maar wat en de kinderen zullen wel volgen, zeker?’ En uiteindelijk is het zo toch. Hier worstel ik ook wel eens mee. We denken er soms te weinig bij na wat de gevolgen en de impact voor de kinderen zijn. Door hun loyaliteit zullen ook zij het steeds voor hun ouders opnemen en hen volgen. Ook dat is simpel en logisch. Maar zij kunnen niet anders en ze zijn niet degenen die kiezen en beslissingen nemen…

De 19 van 2019

Het is nog steeds januari, dus ‘beste wensen’ en ‘goede voornemens’ zijn deze maand nog heel goed op hun plaats. Ik heb me voorgenomen om er dit jaar ook te nemen, zo van die goede voornemens. En als ik ze hier neer schrijf, staan ze zwart op wit, kunnen ze in tussentijd geëvalueerd worden en kan er op het einde van het jaar een eindbalans opgemaakt worden. Fantastisch toch! ‘Blue Monday’ blijkt een ideale dag om ze op te lijsten.

Ik had het idee om 19 goede voornemens voor 2019 te noteren. Eigenlijk dacht ik aanvankelijk dat ik het me daarmee wel heel erg moeilijk zou maken. 19 goede voornemens? Zo veel? Maar eens ik aan de lijst begon, kwamen die voornemens eigenlijk heel erg vlot uit mijn pen. Ik had er ineens zelfs te veel! Ik heb er een aantal kunnen samenvoegen onder één noemer. Daar gaan we:

1. Meer Bloggen

Ik wil graag meer schrijven. Het geeft me altijd voldoening als er weer een stukje klaar is. Voldoening is een goed gevoel, dus meer van dat is altijd goed. Misschien moet ik ook gewoon sneller een stukje publiceren. Ik laat het dikwijls nog een tijdje ongepubliceerd in mijn lijstje staan waardoor het soms zelfs niet gepubliceerd geraakt omdat ik het dan enige tijd later niet meer goed vind of omdat het tegen dan gedateerd is. Ik moet wel zeggen dat ik met dit voornemen tot nu toe al goed bezig ben. Dit is al het tweede blogje van dit jaar! Oh ja, trouwens: het verrassingsfeestje waar ik het in het eerste blogje  van dit jaar over had, was een schot in de roos. Mijn oudste zoon was zo verrast! Iedereen was er. Dat was zo fijn. Hij vond het naar eigen zeggen ‘het beste feestje ooit’!

2. Over koken en eten

Dit voornemen bevat wat subcategorieën. De voornemens over koken en eten heb ik dus eigenlijk samen gevoegd.

  • Meer bakken: cake, koekjes, wafels, taarten, granola,… Ik ga de oven wat meer aan het werk zetten dit jaar. Ik ga ook proberen om dit zo veel mogelijk samen met de kinderen te doen. Samen deeg maken, in de vormen gieten en dan de spatels aflikken. Dat vinden kinderen leuk. Ik stond vroeger als kind ook altijd in de keuken als mijn moeder aan het bakken was.
  • Vegetarisch/veganistisch koken: Ik kook al heel regelmatig vegetarisch en soms ook veganistisch. Ik ga hiermee nog meer experimenteren.
  • Nieuwe receptjes uitproberen/ ontwikkelen om te delen op deze blog.
  • Gezond eten, zo weinig mogelijk suiker gebruiken.

3. Cursus Bachbloesems

Ik ben al een tijdje geïnteresseerd in Bachbloesems en ik heb ze wel eens gebruikt. Maar ik zou er graag meer over weten. Ik vond een erg interessante en uitgebreide cursus, die je ook in een zelfstudiepakket kan aankopen.

4. Meer boeken lezen

5. Sporten

Onder deze noemer werden ook een paar voornemens gegroepeerd:

  • Meer en regelmatiger sporten: Ik sport momenteel wel al vrij vaak, vind ik zelf. Ik zou er wel graag wat meer regelmaat in brengen, zodat het niet steeds in van die golven gaat.
  • Meer fietsen: mijn koersfiets heeft vorig jaar veel te veel stil gestaan.
  • Een sportief doel realiseren: nog nader te bepalen.

6. Meer tijd voor handwerk maken

Dit gaat dan van borduren, haken, naaien tot juweeltjes maken. Ik vind dit allemaal prachtig. Alleen vind ik er niet altijd de tijd voor om eraan te beginnen. Tijd maken dus!

7. Naar Londen gaan

Tof voornemen he! Ik ben er nog nooit geweest en wil er al lang eens naartoe. Wel, ik heb de oudste zoon een weekendje Londen cadeau gedaan voor zijn speciale verjaardag, met als hoogtepunt een bezoek aan de Harry Potter studio’s, want daar is hij zot van! Ik kijk er alvast naar uit.

8. Grimeer workshops volgen

Ik grimeer samen met een collega regelmatig op feestjes of evenementen. Ik heb al een aantal workshops gevolgd en na veel oefenen, lukt het grimeren me wel aardig. Maar als ik sommige kunstwerkjes zie, denk ik: ‘Dat wil ik ook kunnen!’. Nog meer oefenen en workshops volgen om beter te grimeren staan dus zeker op de planning.

9. Een bullet journal bijhouden

Ik ben hier eind vorig jaar een beetje mee begonnen met een startpakketje. Ik was meteen ervoor gewonnen. Ik zie het nut ervan in: alles staat samen in één boek en je kan je creativiteit erin kwijt. Ik heb bij Kerstmis een nieuw bujo (deze afkorting wordt vooral gebruikt) gekregen: dit werd dus mijn eerste echte bullet journal .

10. Meer mediteren

Ik kan zo mijn rust vinden in mediteren. Ik volgde een paar jaar geleden een cursus transcendente meditatie. Deze schrijft voor dat je best twee maal per dag 20 minuten mediteert voor een goed effect. Ook ben ik de laatste tijd alle boeken van Deepak Chopra aan het verslinden. Ook hij heeft het over het effect van mediteren op zeer regelmatige basis met een voorstel van een half uur ’s ochtends en een half uur ’s avonds. And again: dit schiet er vaak aan in. De meeste ochtenden sta ik om 06:00 uur op, maak ik me klaar en spring ik op de trein. Ik moet nog de moed vinden om een half uurtje vroeger op te staan. Ook hierin zal ik proberen nog wat regelmaat te brengen.

11. Meer tijd voor vrienden en familie maken.

Iedereen heeft het steeds druk-druk-druk! Planningen op elkaar afstemmen om iets af te spreken is niet altijd gemakkelijk: je moet rekening houden met werktijden, hobby’s van de kinderen en andere verplichtingen. Het plan is toch om de uitdaging aan te gaan en de gaatjes te vinden: samen iets gaan eten, samen sporten, etentjes organiseren. Momenteel staan er al twee etentjes met vriendinnen, een avondje yoga met een vriendin en een etentje met vrienden thuis gepland in de nabije toekomst. Niet slecht dus!

12. Minder plastic gebruiken

In de badkamer hebben we het plastic al gereduceerd door blokken zeep te gebruiken in plaats van vloeibare zeep in plastic bussen. Ik koop wel nog shampoo in plastic bussen. Dat kan dus nog beter. Ook wat betreft etenswarenverpakkingen ben ik van plan om minder plastic te gebruiken.

13. Moestuin

Ik wil de Mme Zsazsa in mezelf nog eens laten boven komen. Twee zomers geleden onderhield ik ook een moestuin. Afgelopen zomer is het er in alle drukte niet van gekomen. Ik heb de wintervoorbereidingen al getroffen om de grond voor te bereiden. Het uitgekozen stukje grond is helemaal bedekt met herfstbladeren om de grond goed te voeden.

14. Mooie reis maken/plannen

Het zal dit jaar eerder bij plannen blijven, vermoed ik. Er zijn voorlopig nog geen concrete reisplannen voor dit jaar. Wordt vervolgd…

15. Italiaans opfrissen

Ik heb Italiaanse roots. Mijn papa is een Italiaan. Hij spreekt echter enkel een Zuiders dialect van het Italiaans. Ik heb vlak voor de geboorte van mijn oudste zoon twee jaar Italiaanse les gevolgd. Dat is inmiddels dus al tien jaar geleden. Ik zou het graag nog eens opfrissen en me er verder in verdiepen. Italiaans is immers een prachtige taal.

16. Meer knutselen met de kinderen

17. Zomerfestivals doen

18. Op tijd aan de fotoboeken voor de kinderen beginnen

Ik stel elk jaar voor elke zoon een fotoboek van het afgelopen jaar samen. Het is een leuk geschenk met een mooi overzicht van de leukste momenten van het jaar. Dit zou dan een nieuwjaarsgeschenk moeten zijn voor hen. Om één of andere reden begin ik er steevast te laat aan. In de eindejaarsperiode is het dan nog eens druk en is de wachttijd vaak wat langer. Deze keer is het ook niet gelukt om de boeken bij nieuwjaar te geven.

19. Erin geloven!!!

 

10 jaar later

love_my_son_mother_-_son_bond_till_always_a_daily_challange_large

1 januari 2019: Mijn oudste zoon werd 10 jaar… 10 jaar!! Toen we om middernacht samen naar het vuurwerk aan het kijken waren, overviel hem blijkbaar ineens een gevoel. “Al 10 jaar… Ik kan het niet geloven. “, zei hij. En ik ook amper. Het leek als de dag van gisteren dat hij daar in mijn armen lag na een toch wel speciale bevalling op oudejaarsavond. Ik zat op een baarkruk naast de kerstboom te persen terwijl er buiten vuurwerk, dat ik in een glimp kon zien door het dakraam van de keuken, werd afgeschoten. Om 00:35 uur kwam dat kleine, frêle mannetje dan ter wereld. Ik was compleet overdonderd. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden.

Die eerste momenten heb je er het raden naar wat voor ’n persoontje hij is en zal worden. Alhoewel… Als ik  nu 10 jaar later zie tot welke jongen hij al is uitgegroeid, kon ik dat wel op die eerste momenten toch wel afleiden. Toen hij pas geboren was, verzorgd was en bij mij werd gelegd, keek hij me met zijn ogen wijd opengesperd aan. Hij leek alles in zich op te nemen. Zijn blik was zo intens. Hij straalde voor mij zelfs wijsheid uit.

Het moment waarop je het wordt, is voor iedere ouder heel speciaal. Ik heb mijn voorstelling van het ouderschap toch wat moeten bijstellen. Je weet pas wat het is om ouder te zijn als je het effectief bent. Het is zo groots, zo belangrijk, zo vermoeiend en moeilijk, maar oh zo schoon. Ik heb fouten gemaakt als moeder, kleine maar ook grote fouten. Maar als er iemand is, die in je als ouder blijft geloven, is het wel je eigen kind. Soms is hij het die me troostend of aanmoedigend toe spreekt.

Ik heb door mijn oudste zoon veel over mezelf geleerd. Ik ben mezelf vaak tegen gekomen sinds zijn geboorte. Hij is als een spiegel voor mij. Via je kinderen komen er vaak stukjes van jezelf naar boven die je zelf niet kende of onbewust verdrongen hebt. Dit is vaak erg confronterend.

We gaan dat tiende levensjaar (elfde eigenlijk, niet?) in ieder geval goed vieren. We hebben al leuke plannen gemaakt voor 2019. Morgen beginnen we met een groot verrassingsverjaardagsfeest voor onze tiener! Hij weet nog van niets! Spannend!!

Beste wensen!! Lees verder

Kamperen

De herfst is in het land! Daar is geen twijfel meer aan. Ik twijfel nog steeds welk nu mijn lievelingsseizoen is: de zomer of de herfst. Of -oh ja – de lente met haar veelbelovende nieuwe begin en lentekriebeltjes. De herfst is een periode van letterlijk en figuurlijk terug naar binnen keren, nadat het leven zich in de zomer – en zeker afgelopen zomer- helemaal buiten afspeelde. Het is voor mij een gezellig seizoen van inkeer en cocooning, van handwerkjes, van cakes en wafels bakken en kastanjes poffen. Maar het is ook een periode van mijmering en nostalgie. Ik heb al veel met heimwee terug gedacht aan onze kampeeravonturen van afgelopen zomer, die eigenlijk nog maar pas voorbij is, maar al een lang vervlogen tijd lijkt...

We hebben afgelopen zomer twee maal gekampeerd. In juli met z’n drieën, mijn jongens en ikzelf, samen met nog andere gezinnen van de sportclub, in onze eigen tent in Frankrijk en in augustus met z’n vijven in een tent van Vacancesoleil in Slovenië.

Kamperen brengt alles terug tot de basis. Je doet een hele dag simpele dagtaken, zorgt voor de kinderen, maakt uitstapjes en leeft de hele tijd buiten. Het is terug naar ‘even niets’ en tegelijkertijd naar ‘alles wat telt in het leven’. In deze hectische maatschappij zijn we meer en meer op zoek naar rust. We willen genieten van de natuur. De kinderen leren daarbij het heerlijke buitenleven kennen.

Ik ervoer op zelfs wel eens een vreemd gevoel van voldoening om met de zoveelste bak propere vaat vanuit de sanitaire blokken terug naar de tent te wandelen. Thuis stop je gewoon alles in het afwasmachine, blokje erin en op het knopje duwen. Thuis opnieuw met de hand moeten afwassen zou met veel gevloek gepaard gaan. Op camping is dat gewoon zo. Iedereen staat er gezellig samen af te wassen. Kinderen moeten ouders helpen met de afwas of hebben duidelijk een beurtrol. Onze kids waren op vakantie vrijgesteld van taakjes, dus wij deden het zelf om de beurt of gezellig samen als de kids ergens op de camping aan het ravotten waren.

Kamperen is voor mij het ultieme onthaasten. Er is geen haast of druk. Die bak met vuile borden en glazen kan ook wel tot na het uitstapje blijven staan of de tent borstelen we wel snel even uit als de kids al slapen of ’s ochtends vroeg als ze met hun fietsen op de camping rond struinden. Je bent er ook vroeg wakker. Sowieso zijn twee van de drie kinderen vroege vogels en het leven op een camping begint stilaan als de zon ’s ochtends de tenten, caravans en mobilhomes al opwarmt. De dag is lang genoeg en er is dus genoeg tijd om alles rustig aan te doen.

Kamperen geeft een gevoel van vrijheid. De jongens liepen er vrij rond van de ene standplaats naar de andere. Als ik naar de winkel moest in Frankrijk, meldde ik dit even bij de andere ouders, die dan een oogje in het zeil hielden, en hoefde ik de kids niet mee te slepen. Want daar is niks spannends aan voor acht- en negenjarigen. Het is veel leuker om met je vrienden een potje te voetballen, te zwemmen of te steppen, toch? Zo ging het winkelen ook veel efficiënter. Iedereen tevreden!

“Time camping isn’t spent, it’s invested”

Hopelijk hebben jullie ook genoten van de nazomer!

Verdwaald…

De zomervakantie is alweer voorbij… Maandag verschijnen er overal foto’s van kinderen met hun boekentassen op hun rug of aan de hand, thuis vertrekkensklaar of aan de schoolpoort. Of – dit schijnt een nieuwe trend te zijn – van ouders die juichend in de zetel neerploffen wanneer ze de kinderen naar school gebracht hebben. Dit laatste gevoel herken ik niet… Maar dat zal eerder van toepassing zijn bij huismoeders en -vaders of leerkrachten, die inderdaad heel de vakantie thuis zijn met de kids. En uiteraard heeft het co-ouderschap daar ook mee te maken. Als de jongens er zijn, geniet ik daar met volle teugen van en als ze bij hun papa zijn, ben ik aan het werk. Dit zorgt op zich al voor afwisseling.

De tweede week van de vakantie vertrok ik met mijn twee jongens met de auto naar Frankrijk. Vorig jaar, rond dezelfde tijd, deden we dat ook al eens een keertje. Mijn jongens waren toen, net als dit jaar, gekwalificeerd aan mee te doen aan het Europees kampioenschap in hun sport… in Frankrijk. Vorig jaar was alleen met z’n drietjes een noodzaak, dit jaar dachten we eerst met z’n vijven te gaan, maar voor de andere partijen kwamen de paar wissels, die we dan moesten uitvoeren, niet goed uit.

Het was toen de de eerste keer dat ik zo ver – een goede 1000 km – alleen reed met de kinderen. Ik heb er toen toch wat slaap voor gelaten. Eigenlijk is de rit verbazingwekkend vlot verlopen vorig jaar. Daar had ik dus dit jaar al meer vertrouwen in. Toch waren er nog een aantal knoopjes in de maag te bespeuren.

We kampeerden vorig jaar op een mooie camping vlak aan de zee. De camping gaf uit op een strand met aan de ene zijde een uitloper van de Dune du Pilat, de hoogste duin van Europa.

Bij aankomst hebben we eerst de tent opgezet. Nadien zijn we de camping gaan verkennen. Beneden aan het strand en de duin lieten de jongens hun fietsjes bij mij staan om de duin te beklimmen. Er waren nog tal van kinderen op de duin aan het klauteren. Van waar ik stond, keek ik tegen de schuine wand van de duin op. Eens boven kon ik de jongens niet meer zien als ze verder de duinen in liepen. Op een bepaald moment vond ik het toch wat lang duren, heb ik de fietsen laten staan en ben ik de duin op geklommen. Boven kon ik het mooie duinencomplex aanschouwen. Er waren overal ‘knikjes’ waardoor je steeds verder moest lopen om het volgende te zien. Ik liep steeds verder. Mijn jongens waren echter nergens te bespeuren. Ik ben nog eens terug gelopen naar de fietsen, naar de tent. Ik weet niet meer hoeveel keer ik het traject af en aan gelopen heb. Ik vroeg aan wandelaars in de duinen, de buren van onze kampeerplaats en aan paragliders in de duinen of ze de broertjes hadden gezien.

De tijd zonder mijn jongens verstreek en het begon opeens te schemeren, lichtjes te regenen en daardoor ook af te koelen. Ik besefte dat ik effectieve hulp moest gaan zoeken. Het werd straks donker en mijn kinderen liepen in t-shirt, short en op blote voetjes rond. Ik voelde me op dat eigenste moment heel erg alleen. Het thuisfront bellen had geen zin, want ze konden van daaruit niets doen. Ik was even de wanhoop nabij, moest diep ademhalen om helder te kunnen denken. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en  liep terug naar de camping. Aan de toog in de bar meldde ik aan een jonge serveerster “Mes enfants sont disparus”. Zij reageerde in eerste instantie ietwat laconiek. Er was dan ook net een goochelshow als avondanimatie aan de gang. Een man achter de toog had wel in het snotje dat het menens was en schoot ter hulp. Mede waarschijnlijk doordat ik op dat moment compleet instortte. Hij haalde er de campinguitbater en nog een aantal medewerkers bij. Iedereen ging op zoek naar mijn jongens. De vrouw van de campinguitbater, zelf ook een jonge mama, nam mij onder haar hoede en deed haar uiterste best om me te kalmeren. Zij stond telefonisch in contact met de mannen die op zoek waren. Na enige tijd vroeg ze mijn toestemming om de politie te bellen. De jongens waren toen al ongeveer anderhalf uur zoek.

Toen ze naar de politie belde, bleek dat daar net een oproep van vissers op het strand, was binnen gekomen. Bij hen waren twee jonge kinderen. Waarschijnlijk waren de jongens de duin waar ik hen zocht naar beneden gelopen en zijn ze dan via het strand de camping voorbij gelopen. Ze wisten niet meer hoe ze er terug konden geraken, vertelden ze me later. De vrouw van de camping liep met me mee naar het strand. Toen ik mijn boys in de verte zag, moest ik mijn tranen weer de vrije loop laten. De vrouw snapte het uiteraard volledig. De andere medewerkers waren al tot bij de jongens gelopen. De vrouw had hen gebeld om de juiste locatie door te geven. Eén van de animatoren kwam al grappend met de kleinste in zijn nek aangelopen. Die kon daardoor weer lachen door zijn tranen heen. Mooi om te zien… We zijn naar elkaar toegelopen en hebben elkaar een hele lange knuffel gegeven. Ik was zo zo opgelucht! De jongens droegen truien van de vissers. Ze hadden hen ook koekjes gegeven. We zijn de vissers uitvoerig gaan bedanken. Blijkbaar hadden de kinderen hen aangesproken. Nu ja, ze spreken geen Frans… Maar de oudste had met een stokje in het zand ‘mama?’ geschreven. Wat geweldig inventief toch.

De volgende dagen zijn we niet meer ver van elkaars zijde geweken. De jongens kregen steeds high fives of mochten meerijden met het golfkarretje als we iemand van het animatieteam tegen kwamen.

Eind goed al goed. Ik heb geleerd dat je niet alles alleen kan… ook al denk ik dat vaak dat dat mij wel lukt. Het is zeker niet verkeerd om hulp aan anderen te vragen. Dit jaar zaten we samen met nog andere gezinnen van de sportclub op dezelfde camping, wat op zich al een hele hulp en geruststelling was, en droegen de jongens bandjes rond hun pols met de telefoonnummers van mij en hun papa erop. Voor alle veiligheid…

 

#coffeelover

#coffeelover… Deze hashtag gebruik ik toch meer dan regelmatig op mijn social media-dingetjes. Dringend tijd dus om er een post aan te wijden in de vorm van mijn vijf favoriete koffiebarretjes.

Ik vind gezellige koffiebarretjes echt het einde. Ik vertoef er graag. Ik droom er zelfs van om er ooit zelf eentje te openen. Koffie is namelijk ‘all about’ gezelligheid. Hieronder vind je dus een lijstje van mijn favoriete koffiebarretjes van het moment.

 

  • MOK

fb_img_1528719887298

Mok startte in 2012 als een koffiebranderij, winkel en koffiebar in één zaakje in de Diestsestraat in Leuven. Anderhalf jaar later werd het wel erg druk met het koffie branden en het leveren aan andere zaken. De branderij verhuisde daarop naar een groter pand aan de Vaart. Kwaliteit wordt bij Mok erg hoog in het vaandel gedragen. De weloverwogen uitgekozen koffiebonen worden in kleine hoeveelheden gebrand. Wat typerend is voor deze zaak (en waar ik absoluut fan van ben) is de pure kaart. Enkel de typische (en in dit geval juist en met veel zorg bereide) koffierecepten staan op de kaart. Er worden geen smaaksiropen toegevoegd om allerlei bombastische koffies te maken. Er zijn ook steeds een aantal gebakjes verkrijgbaar. Oh ja, het zandkoekje dat bij de koffie wordt geserveerd, is zeker ook het vermelden waard! Onlangs werd een tweede vestiging van Mok geopend in de hippe Dansaertbuurt in Brussel. Hier heeft men een klein menu met vegan opties in de aanbieding. Ik ben er zelf nog niet geweest, maar het staat zeker op mijn to do-lijstje.

Mok Leuven, Diestsestraat 165, 3000 Leuven

Mok Brussel, Antoine Dansaertstraat 196, 1000 Brussel

 

  • KOFFIE EN STAAL

fb_img_1528802876785

Lino en Nouchka van Koffie en Staal, eveneens in Leuven, combineerden hun passies onder één dak: hij timmert meubels onder het merk ‘Nono’ en zij maakt ‘Nusj’ juwelen. Hierbij werden koffie, thee en zelfgemaakt gebak gevoegd. Dit alles resulteerde in een erg mooie zaak, die dienst doet als toonzaal en gezellige koffiebar. In de keuken worden biologische en lokale producten gebruikt en het meubilair en de juwelen worden gemaakt van duurzame materialen. De meubelen van Lino zijn allemaal uit staal gemaakt. Staal kan terug gesmolten worden. Verder gebruikt Lino volhout of bamboe, hetgeen erg snel terug aan groeit. Nouchka werkt met messing en betaalbare kralen uit glas, edelstenen en hout. Ik kreeg pas nog een paar mooie Nusj oorbelletjes van het lief voor mijn verjaardag! De koffie komt van de Mok Roastery, is dus heerlijk en ziet er prachtig uit, net als het zelfgemaakt gebak trouwens. Tijdens de lunch worden er ook zeer mooie en smakelijke gerechten geserveerd. Onlangs werd er een terras, uiteraard gemaakt uit staal en hout, geïnstalleerd vóór de zaak zodat de klanten ook in het zonnetje van al dit lekkers kunnen genieten.

Koffie en Staal, Mechelsestraat 140, 3000 Leuven

 

  • SWARTEHOND

fb_img_1528712331912

Swartehond begon als een klein koffiezaakje in de Parijsstraat in Leuven. Deze zat echter altijd afgeladen vol. Swartehond verhuisde naar een groter pand om de hoek, op het Joris Helleputteplein. Uitbaatster Marjorie haar roots liggen in Chili. Haar warme uitstraling en gastvrijheid getuigen hiervan. De naam van de zaak refereert naar Ozzy, de trouwe zwarte viervoeter van Marjorie. De koffie, die er geserveerd wordt, is fairchain koffie. Dit betekent dat het gaat om 100 % organische koffie die lekker en rechtvaardig is. De koffiebonen worden met de hand geplukt en verwerkt waar ze geoogst worden. De werknemers ontvangen ook een eerlijk loon. Bij Swartehond kan je ook kiezen uit allerlei lekkere smoothies, gebakjes of bagels. Het is er gezellig vertoeven. Een aanrader!

Swartehond, Joris Helleputteplein 1, 3000 Leuven

 

  • KING KONG COFFEE

fb_img_1528712315404

King Kong Coffee is een ‘no nonsense’ koffiebar. Marc en Gemma baten deze zaak met veel passie en plezier uit. King Kong Coffee is eigenlijk een uit de hand gelopen hobbyproject. Om koffie beter te leren kennen, roosterede Marc zelf koffiebonen in zijn achtertuin. Hij volgde uiteindelijk een opleiding bij Caffenation in Antwerpen. De koffie, die er tegen democratische prijzen wordt geserveerd, is Little Green Bag-koffie van Caffenation. Deze koffie wordt door Caffenation zonder al te veel tussenschakels direct aangekocht bij de koffieboeren. De sfeer bij King Kong Coffee is ongedwongen. Een paar jaar geleden zat ik er samen met de jongens en oma koffie te drinken. De jongens hadden in de speelgoedwinkel net elk een nieuw autootje mogen uitkiezen. Ze waren ermee aan het spelen aan de tafel waar we koffie zaten te drinken. De tafel was zelf ineengestoken met een houten blad en een metalen buis, die aan de bovenkant open was. Je hoort me misschien al afkomen. Het autootje  van mijn jongste zoon viel in die buis tot beneden. Gemma had dit gezien en haalde Marc erbij met gereedschapskist en al. De tafel werd meteen gedemonteerd om het autootje eruit te halen. Eind goed al goed! Oma en ik bestelden nog zo’n heerlijk koffietje terwijl de kids verder speelden…

King Kong Coffee, Maastrichterstraat 58, 3500 Hasselt

 

  • KAFFIES

fb_img_1528802722105

Kaffies is zo’n echt gezellig koffieklets-zaakje. Er zitten dan ook heel vaak groepen dametjes samen te kletsen. Het is heel erg landelijk ingericht. Het mist voor mij een beetje dat ‘hoekje af’ zoals de zaken hierboven. Maar hier past dit plaatje wel. Er wordt lekkere koffie geserveerd en er zijn heerlijke taarten uit te kiezen. Onlangs at ik er een smaakvolle bagle als lunch. De naam vind ik subliem! “Ne kaffie” is het plaatselijk dialect voor een koffie. De naam ademt de sfeer uit. Een fijn koffiezaakje in eigen streek!

Kaffies, Beringersteenweg 49, 3550 Heusden-Zolder

 

Geniet van een lekker kopje!