Kamperen

De herfst is in het land! Daar is geen twijfel meer aan. Ik twijfel nog steeds welk nu mijn lievelingsseizoen is: de zomer of de herfst. Of -oh ja – de lente met haar veelbelovende nieuwe begin en lentekriebeltjes. De herfst is een periode van letterlijk en figuurlijk terug naar binnen keren, nadat het leven zich in de zomer – en zeker afgelopen zomer- helemaal buiten afspeelde. Het is voor mij een gezellig seizoen van inkeer en cocooning, van handwerkjes, van cakes en wafels bakken en kastanjes poffen. Maar het is ook een periode van mijmering en nostalgie. Ik heb al veel met heimwee terug gedacht aan onze kampeeravonturen van afgelopen zomer, die eigenlijk nog maar pas voorbij is, maar al een lang vervlogen tijd lijkt...

We hebben afgelopen zomer twee maal gekampeerd. In juli met z’n drieën, mijn jongens en ikzelf, samen met nog andere gezinnen van de sportclub, in onze eigen tent in Frankrijk en in augustus met z’n vijven in een tent van Vacancesoleil in Slovenië.

Kamperen brengt alles terug tot de basis. Je doet een hele dag simpele dagtaken, zorgt voor de kinderen, maakt uitstapjes en leeft de hele tijd buiten. Het is terug naar ‘even niets’ en tegelijkertijd naar ‘alles wat telt in het leven’. In deze hectische maatschappij zijn we meer en meer op zoek naar rust. We willen genieten van de natuur. De kinderen leren daarbij het heerlijke buitenleven kennen.

Ik ervoer op zelfs wel eens een vreemd gevoel van voldoening om met de zoveelste bak propere vaat vanuit de sanitaire blokken terug naar de tent te wandelen. Thuis stop je gewoon alles in het afwasmachine, blokje erin en op het knopje duwen. Thuis opnieuw met de hand moeten afwassen zou met veel gevloek gepaard gaan. Op camping is dat gewoon zo. Iedereen staat er gezellig samen af te wassen. Kinderen moeten ouders helpen met de afwas of hebben duidelijk een beurtrol. Onze kids waren op vakantie vrijgesteld van taakjes, dus wij deden het zelf om de beurt of gezellig samen als de kids ergens op de camping aan het ravotten waren.

Kamperen is voor mij het ultieme onthaasten. Er is geen haast of druk. Die bak met vuile borden en glazen kan ook wel tot na het uitstapje blijven staan of de tent borstelen we wel snel even uit als de kids al slapen of ’s ochtends vroeg als ze met hun fietsen op de camping rond struinden. Je bent er ook vroeg wakker. Sowieso zijn twee van de drie kinderen vroege vogels en het leven op een camping begint stilaan als de zon ’s ochtends de tenten, caravans en mobilhomes al opwarmt. De dag is lang genoeg en er is dus genoeg tijd om alles rustig aan te doen.

Kamperen geeft een gevoel van vrijheid. De jongens liepen er vrij rond van de ene standplaats naar de andere. Als ik naar de winkel moest in Frankrijk, meldde ik dit even bij de andere ouders, die dan een oogje in het zeil hielden, en hoefde ik de kids niet mee te slepen. Want daar is niks spannends aan voor acht- en negenjarigen. Het is veel leuker om met je vrienden een potje te voetballen, te zwemmen of te steppen, toch? Zo ging het winkelen ook veel efficiënter. Iedereen tevreden!

“Time camping isn’t spent, it’s invested”

Hopelijk hebben jullie ook genoten van de nazomer!

Verdwaald…

De zomervakantie is alweer voorbij… Maandag verschijnen er overal foto’s van kinderen met hun boekentassen op hun rug of aan de hand, thuis vertrekkensklaar of aan de schoolpoort. Of – dit schijnt een nieuwe trend te zijn – van ouders die juichend in de zetel neerploffen wanneer ze de kinderen naar school gebracht hebben. Dit laatste gevoel herken ik niet… Maar dat zal eerder van toepassing zijn bij huismoeders en -vaders of leerkrachten, die inderdaad heel de vakantie thuis zijn met de kids. En uiteraard heeft het co-ouderschap daar ook mee te maken. Als de jongens er zijn, geniet ik daar met volle teugen van en als ze bij hun papa zijn, ben ik aan het werk. Dit zorgt op zich al voor afwisseling.

De tweede week van de vakantie vertrok ik met mijn twee jongens met de auto naar Frankrijk. Vorig jaar, rond dezelfde tijd, deden we dat ook al eens een keertje. Mijn jongens waren toen, net als dit jaar, gekwalificeerd aan mee te doen aan het Europees kampioenschap in hun sport… in Frankrijk. Vorig jaar was alleen met z’n drietjes een noodzaak, dit jaar dachten we eerst met z’n vijven te gaan, maar voor de andere partijen kwamen de paar wissels, die we dan moesten uitvoeren, niet goed uit.

Het was toen de de eerste keer dat ik zo ver – een goede 1000 km – alleen reed met de kinderen. Ik heb er toen toch wat slaap voor gelaten. Eigenlijk is de rit verbazingwekkend vlot verlopen vorig jaar. Daar had ik dus dit jaar al meer vertrouwen in. Toch waren er nog een aantal knoopjes in de maag te bespeuren.

We kampeerden vorig jaar op een mooie camping vlak aan de zee. De camping gaf uit op een strand met aan de ene zijde een uitloper van de Dune du Pilat, de hoogste duin van Europa.

Bij aankomst hebben we eerst de tent opgezet. Nadien zijn we de camping gaan verkennen. Beneden aan het strand en de duin lieten de jongens hun fietsjes bij mij staan om de duin te beklimmen. Er waren nog tal van kinderen op de duin aan het klauteren. Van waar ik stond, keek ik tegen de schuine wand van de duin op. Eens boven kon ik de jongens niet meer zien als ze verder de duinen in liepen. Op een bepaald moment vond ik het toch wat lang duren, heb ik de fietsen laten staan en ben ik de duin op geklommen. Boven kon ik het mooie duinencomplex aanschouwen. Er waren overal ‘knikjes’ waardoor je steeds verder moest lopen om het volgende te zien. Ik liep steeds verder. Mijn jongens waren echter nergens te bespeuren. Ik ben nog eens terug gelopen naar de fietsen, naar de tent. Ik weet niet meer hoeveel keer ik het traject af en aan gelopen heb. Ik vroeg aan wandelaars in de duinen, de buren van onze kampeerplaats en aan paragliders in de duinen of ze de broertjes hadden gezien.

De tijd zonder mijn jongens verstreek en het begon opeens te schemeren, lichtjes te regenen en daardoor ook af te koelen. Ik besefte dat ik effectieve hulp moest gaan zoeken. Het werd straks donker en mijn kinderen liepen in t-shirt, short en op blote voetjes rond. Ik voelde me op dat eigenste moment heel erg alleen. Het thuisfront bellen had geen zin, want ze konden van daaruit niets doen. Ik was even de wanhoop nabij, moest diep ademhalen om helder te kunnen denken. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en  liep terug naar de camping. Aan de toog in de bar meldde ik aan een jonge serveerster “Mes enfants sont disparus”. Zij reageerde in eerste instantie ietwat laconiek. Er was dan ook net een goochelshow als avondanimatie aan de gang. Een man achter de toog had wel in het snotje dat het menens was en schoot ter hulp. Mede waarschijnlijk doordat ik op dat moment compleet instortte. Hij haalde er de campinguitbater en nog een aantal medewerkers bij. Iedereen ging op zoek naar mijn jongens. De vrouw van de campinguitbater, zelf ook een jonge mama, nam mij onder haar hoede en deed haar uiterste best om me te kalmeren. Zij stond telefonisch in contact met de mannen die op zoek waren. Na enige tijd vroeg ze mijn toestemming om de politie te bellen. De jongens waren toen al ongeveer anderhalf uur zoek.

Toen ze naar de politie belde, bleek dat daar net een oproep van vissers op het strand, was binnen gekomen. Bij hen waren twee jonge kinderen. Waarschijnlijk waren de jongens de duin waar ik hen zocht naar beneden gelopen en zijn ze dan via het strand de camping voorbij gelopen. Ze wisten niet meer hoe ze er terug konden geraken, vertelden ze me later. De vrouw van de camping liep met me mee naar het strand. Toen ik mijn boys in de verte zag, moest ik mijn tranen weer de vrije loop laten. De vrouw snapte het uiteraard volledig. De andere medewerkers waren al tot bij de jongens gelopen. De vrouw had hen gebeld om de juiste locatie door te geven. Eén van de animatoren kwam al grappend met de kleinste in zijn nek aangelopen. Die kon daardoor weer lachen door zijn tranen heen. Mooi om te zien… We zijn naar elkaar toegelopen en hebben elkaar een hele lange knuffel gegeven. Ik was zo zo opgelucht! De jongens droegen truien van de vissers. Ze hadden hen ook koekjes gegeven. We zijn de vissers uitvoerig gaan bedanken. Blijkbaar hadden de kinderen hen aangesproken. Nu ja, ze spreken geen Frans… Maar de oudste had met een stokje in het zand ‘mama?’ geschreven. Wat geweldig inventief toch.

De volgende dagen zijn we niet meer ver van elkaars zijde geweken. De jongens kregen steeds high fives of mochten meerijden met het golfkarretje als we iemand van het animatieteam tegen kwamen.

Eind goed al goed. Ik heb geleerd dat je niet alles alleen kan… ook al denk ik dat vaak dat dat mij wel lukt. Het is zeker niet verkeerd om hulp aan anderen te vragen. Dit jaar zaten we samen met nog andere gezinnen van de sportclub op dezelfde camping, wat op zich al een hele hulp en geruststelling was, en droegen de jongens bandjes rond hun pols met de telefoonnummers van mij en hun papa erop. Voor alle veiligheid…

 

#coffeelover

#coffeelover… Deze hashtag gebruik ik toch meer dan regelmatig op mijn social media-dingetjes. Dringend tijd dus om er een post aan te wijden in de vorm van mijn vijf favoriete koffiebarretjes.

Ik vind gezellige koffiebarretjes echt het einde. Ik vertoef er graag. Ik droom er zelfs van om er ooit zelf eentje te openen. Koffie is namelijk ‘all about’ gezelligheid. Hieronder vind je dus een lijstje van mijn favoriete koffiebarretjes van het moment.

 

  • MOK

fb_img_1528719887298

Mok startte in 2012 als een koffiebranderij, winkel en koffiebar in één zaakje in de Diestsestraat in Leuven. Anderhalf jaar later werd het wel erg druk met het koffie branden en het leveren aan andere zaken. De branderij verhuisde daarop naar een groter pand aan de Vaart. Kwaliteit wordt bij Mok erg hoog in het vaandel gedragen. De weloverwogen uitgekozen koffiebonen worden in kleine hoeveelheden gebrand. Wat typerend is voor deze zaak (en waar ik absoluut fan van ben) is de pure kaart. Enkel de typische (en in dit geval juist en met veel zorg bereide) koffierecepten staan op de kaart. Er worden geen smaaksiropen toegevoegd om allerlei bombastische koffies te maken. Er zijn ook steeds een aantal gebakjes verkrijgbaar. Oh ja, het zandkoekje dat bij de koffie wordt geserveerd, is zeker ook het vermelden waard! Onlangs werd een tweede vestiging van Mok geopend in de hippe Dansaertbuurt in Brussel. Hier heeft men een klein menu met vegan opties in de aanbieding. Ik ben er zelf nog niet geweest, maar het staat zeker op mijn to do-lijstje.

Mok Leuven, Diestsestraat 165, 3000 Leuven

Mok Brussel, Antoine Dansaertstraat 196, 1000 Brussel

 

  • KOFFIE EN STAAL

fb_img_1528802876785

Lino en Nouchka van Koffie en Staal, eveneens in Leuven, combineerden hun passies onder één dak: hij timmert meubels onder het merk ‘Nono’ en zij maakt ‘Nusj’ juwelen. Hierbij werden koffie, thee en zelfgemaakt gebak gevoegd. Dit alles resulteerde in een erg mooie zaak, die dienst doet als toonzaal en gezellige koffiebar. In de keuken worden biologische en lokale producten gebruikt en het meubilair en de juwelen worden gemaakt van duurzame materialen. De meubelen van Lino zijn allemaal uit staal gemaakt. Staal kan terug gesmolten worden. Verder gebruikt Lino volhout of bamboe, hetgeen erg snel terug aan groeit. Nouchka werkt met messing en betaalbare kralen uit glas, edelstenen en hout. Ik kreeg pas nog een paar mooie Nusj oorbelletjes van het lief voor mijn verjaardag! De koffie komt van de Mok Roastery, is dus heerlijk en ziet er prachtig uit, net als het zelfgemaakt gebak trouwens. Tijdens de lunch worden er ook zeer mooie en smakelijke gerechten geserveerd. Onlangs werd er een terras, uiteraard gemaakt uit staal en hout, geïnstalleerd vóór de zaak zodat de klanten ook in het zonnetje van al dit lekkers kunnen genieten.

Koffie en Staal, Mechelsestraat 140, 3000 Leuven

 

  • SWARTEHOND

fb_img_1528712331912

Swartehond begon als een klein koffiezaakje in de Parijsstraat in Leuven. Deze zat echter altijd afgeladen vol. Swartehond verhuisde naar een groter pand om de hoek, op het Joris Helleputteplein. Uitbaatster Marjorie haar roots liggen in Chili. Haar warme uitstraling en gastvrijheid getuigen hiervan. De naam van de zaak refereert naar Ozzy, de trouwe zwarte viervoeter van Marjorie. De koffie, die er geserveerd wordt, is fairchain koffie. Dit betekent dat het gaat om 100 % organische koffie die lekker en rechtvaardig is. De koffiebonen worden met de hand geplukt en verwerkt waar ze geoogst worden. De werknemers ontvangen ook een eerlijk loon. Bij Swartehond kan je ook kiezen uit allerlei lekkere smoothies, gebakjes of bagels. Het is er gezellig vertoeven. Een aanrader!

Swartehond, Joris Helleputteplein 1, 3000 Leuven

 

  • KING KONG COFFEE

fb_img_1528712315404

King Kong Coffee is een ‘no nonsense’ koffiebar. Marc en Gemma baten deze zaak met veel passie en plezier uit. King Kong Coffee is eigenlijk een uit de hand gelopen hobbyproject. Om koffie beter te leren kennen, roosterede Marc zelf koffiebonen in zijn achtertuin. Hij volgde uiteindelijk een opleiding bij Caffenation in Antwerpen. De koffie, die er tegen democratische prijzen wordt geserveerd, is Little Green Bag-koffie van Caffenation. Deze koffie wordt door Caffenation zonder al te veel tussenschakels direct aangekocht bij de koffieboeren. De sfeer bij King Kong Coffee is ongedwongen. Een paar jaar geleden zat ik er samen met de jongens en oma koffie te drinken. De jongens hadden in de speelgoedwinkel net elk een nieuw autootje mogen uitkiezen. Ze waren ermee aan het spelen aan de tafel waar we koffie zaten te drinken. De tafel was zelf ineengestoken met een houten blad en een metalen buis, die aan de bovenkant open was. Je hoort me misschien al afkomen. Het autootje  van mijn jongste zoon viel in die buis tot beneden. Gemma had dit gezien en haalde Marc erbij met gereedschapskist en al. De tafel werd meteen gedemonteerd om het autootje eruit te halen. Eind goed al goed! Oma en ik bestelden nog zo’n heerlijk koffietje terwijl de kids verder speelden…

King Kong Coffee, Maastrichterstraat 58, 3500 Hasselt

 

  • KAFFIES

fb_img_1528802722105

Kaffies is zo’n echt gezellig koffieklets-zaakje. Er zitten dan ook heel vaak groepen dametjes samen te kletsen. Het is heel erg landelijk ingericht. Het mist voor mij een beetje dat ‘hoekje af’ zoals de zaken hierboven. Maar hier past dit plaatje wel. Er wordt lekkere koffie geserveerd en er zijn heerlijke taarten uit te kiezen. Onlangs at ik er een smaakvolle bagle als lunch. De naam vind ik subliem! “Ne kaffie” is het plaatselijk dialect voor een koffie. De naam ademt de sfeer uit. Een fijn koffiezaakje in eigen streek!

Kaffies, Beringersteenweg 49, 3550 Heusden-Zolder

 

Geniet van een lekker kopje!

Back in bussiness

Oh jee, is het al zó lang geleden? Het lijkt in ieder geval niet zo lang geleden… En toch, het leven gaat zo snel! Ik probeer het bij te benen. Tijd voor een korte update!

  • Kort vóór die laatste blogpost ben ik verhuisd. Ik ging weg uit het huis waarin ik samen met het lief een samengesteld gezin vormde met onze drie jongens. Het werd me allemaal veel te veel. Het balanceren op een koord en de grote angst om eraf te donderen. Het constante schipperen en gevoelens die heen en weer slingerden. Had ik het dan toch onderschat? Ook de relatie werd beëindigd. Ik werd alleenstaande mama met twee kinderen. Pats, weer een luchtbel die uiteen spatte.
  • We zijn collega’s, het lief en ik, en zagen elkaar dus nog dagelijks op de werkvloer. Dat maakte het er niet gemakkelijker op.
  • Het moment dat hij me leek los te gaan laten, schudde me wakker. Ik miste hem. Heel voorzichtig en met kleine stapjes kwamen we terug samen. Deze keer met een andere kijk en insteek. Het gaat goed. Ook de kinderen kunnen het met elkaar vinden. Het gevoel dat ik nu sterker sta in die relatie, mist zijn effect niet op de kinderen, denk ik.
  • We wonen nog niet terug samen. Dat zou alles weer in een stroomversnelling brengen. We wonen wel allebei in hetzelfde dorp, niet ver van elkaar. De week dat de kinderen bij de andere ouders zijn, zijn we wel quasi altijd samen. De andere week doen we ook erg regelmatig dingen samen met de kinderen. We blijven dan ook bij elkaar logeren met de kinderen. Dat vinden ze leuk en ze vragen ook vaak naar elkaar. Voorlopig is dit ok zo.
  • Bij het ter perse gaan van dit blogje, zijn er wel nieuwe samenwoonplannen. Het puntje hierboven schreef ik dus een tijdje geleden. Op vraag van de kinderen (wat zeer positief en belangrijk is) en omdat we het zelf ook graag willen, gaan we binnenkort terug samen in het huis wonen. Het gependel tussen twee huizen is gewoon al niet praktisch. Ik moet steeds over en weer voor spullen die ik vergeten ben als we in het weekend blijven logeren in het huis van het lief. En uiteindelijk zijn we meer daar dan thuis.
  • Ik kijk er erg naar uit om terug te gaan samenwonen. Mijn oudste is ook al plannetjes op schaal van zijn (eigen!) kamer aan het maken. Hij vroeg een hele tijd geleden al eens wanneer hij een eigen kamer kreeg. Hij sliep altijd samen met z’n broer. We zullen zien hoe het zal gaan met die eigen kamers. De jongste heeft graag gezelschap in zijn slaap, hoewel hij iedereen wakker houdt met z’n gesnurk.
  • Ik voel me zelf een pak lichter dan enige tijd geleden. Ik probeer zo veel mogelijk toe te geven aan mijn gevoel. Er zaten bij mij nog heel veel schuldgevoelens in de weg. Schuldgevoelens naar de kindjes en naar de papa van mijn kinderen toe. Dit zat heel erg in de weg van een gezonde basis van de nieuwe relatie. Ik voelde me er dus ook schuldig over dat ik mijn nieuwe partner graag zag.
  • We gaan dus voor een nieuwe start en gaan ons uiterste best doen om er iets moois van te maken. Een samengesteld gezin vormen zal altijd een uitdaging blijven, daar twijfel ik al lang niet meer aan. Wordt vervolgd…

Downsizing versus maximizing

 

Amai, ik heb mijn blog echt verwaarloosd de laatste maanden. Het leven heeft me wat bezig gehouden, zeg maar. Er zijn wat veranderingen ingetreden. Hoog tijd om ook mijn blog nieuw leven in te blazen!

Een nieuwe post (Eindelijk… ), een nieuwe tegenstelling: Downsizing versus maximizing. Mijn vorige post hield ook al een tegenstelling in. Wil dat zeggen dat ik into tegenstellingen ben? Wel ja, dat is eigenlijk wel zo. En ook hier is het weer belangrijk om een balans te zoeken.

Er doen zich momenteel duidelijk twee bewegingen voor. Langs de ene kant moet ik – zowel letterlijk als figuurlijk – gaan downsizen of verkleinen: kleiner leven. Aan de andere kant is er de vergroot-je-leven-beweging: maximizing. Deze beweging ontplooit zich eerder figuurlijk. Het is voor mij leven naar mijn gevoel, intuïtiever keuzes maken, uit mijn denken en in mijn voelen gaan. Dit gaat erg met ups en downs. Als je denkt dat je het beet hebt, zet je de volgende dag weer twee stappen achteruit. Over vallen en opstaan gesproken dus. Het is niet altijd gemakkelijk. Maar je moet je voor ogen houden dat een slecht gevoel ook voorbij gaat. Het ruimt vroeg of laat plaats voor een up. In een down kan het alleen maar beter worden. The only way is up! Mijn oudste zoon zei het onlangs nog in zijn woorden: “Iets wat omhoog gaat, moet toch ook altijd naar beneden komen.”. Dat is dan het omgekeerde. Ik heb zijn stelling bevestigd. We moeten de minder goede momenten toelaten en doorvoelen. Je kan ze niet blijven wegduwen en negeren, want dan komen ze steeds terug in andere gedaanten. Uit deze downs leer je levenslessen van onschatbare waarden. Je moet ze alleen onder ogen durven komen. Vooruitgang en groei komen voort uit tegenspoed. Eigenlijk moeten we dankbaar zijn voor de kansen en lessen die we uit tegenslag kunnen halen. Maar op het moment zelf is het vaak moeilijk om dit voor ogen te houden en op deze manier positief te denken. Het is ook niet makkelijk om te zien welke de levensles is waar je op dat moment voor staat. Maar weet en onthoud dit: grijp je kans. Het wordt je hoe dan ook wel duidelijk.

Er zijn in beide bewegingen al kleine stapjes gezet, maar er is nog heel wat werk.

Afgelopen zondag stond er een lange wachtrij aan de kassa van de enige buurtwinkel, die op zondagvoormiddag open is. Ik hoorde een jongetje, in de rij, tegen zijn moeder zeggen “Stilstaan is ook vooruitgaan. Nietwaar, mama?”. Zijn moeder beaamde zijn wijze woorden. Stilstaan is inderdaad ook vooruitgaan. Misschien moeten we eerst stilstaan voor we weer vooruit kunnen gaan?

 

Draagkracht versus draaglast

acc0f28b47557f9d28e64e8960a873e6

 

Hoe weet je wanneer je draagkracht op is? Als de draaglast groter wordt dan de draagkracht? Maar sommige mensen kunnen nu eenmaal meer en langer een last dragen dan anderen. Als je lichaam bepaalde signalen uitzendt? Dan moet je die signalen wel nog opvangen en op de juiste manier interpreteren.

Draagkracht en draaglast dienen in balans te zijn. Zolang de eisen die aan je worden opgelegd of die je jezelf oplegt in evenwicht zijn met hetgeen je aankunt, is er geen probleem. Wanneer de balans echter naar één kant overhelt, is er van balans geen sprake meer en kan er wel een probleem ontstaan.

En toch… ik vraag me af hoe je weet wanneer het echt op is, dat het gedaan is met die draagkracht of dat de draaglast de draagkracht gewoon overwoekerd. Voel je dat? Geeft je lichaam een heel duidelijk signaal? Of blijf je gewoon doorgaan tot je lichaam het bij wijze van spreken begeeft. Volgens mij is een lichaam uitermate sterk en kan dit heel veel last aan. Maar wanneer moet je je lichaam respect betuigen door het te ontlasten of te stoppen of stil te staan? Bij welk exacte signaal?

Een sterke fundering zorgt ongetwijfeld voor een grotere draagkracht. Zo komen we terug bij de basis. Gezonde voeding bijvoorbeeld. Dit is zo belangrijk. Je lichaam voeden met goede grondstoffen maakt het sterker. Voldoende beweging en slaap dragen hier uiteraard ook aan bij. Een fysiek gezond lichaam is een sterk lichaam. Daarnaast is er ook nog de emotionele of geestelijke kant van het verhaal. Die kant heb je niet steeds zelf in de hand. Onverwachte tegenslagen kunnen stevig inbeuken op je draagkracht.

We kunnen onze constructie in de meeste gevallen wel herstellen als deze beschadigd is geraakt. Dit vraagt echter tijd, moeite, moed en hulp van anderen. Maar ook met een herstelde fundering kunnen we verder en kunnen we zijn wie we willen zijn. We bouwen dan verder op deze vernieuwde basis. Draagkracht betekent immers ook verdriet en pijn toelaten en ons daar aan overgeven. Want deze zijn er nu eenmaal en deze moeten we ook doorvoelen. Zolang we ze blijven wegduwen, zullen ze terugkeren. Ook met gelijmde scheuren in onze basis kunnen we verder en kunnen we zelf ook onze draagkracht weer herstellen om ons te beschermen tegen de komende draaglast…

 

 

 

 

Healthy snickers

 

image

Het werd nog eens dringend tijd om een recept te posten. En eerlijk gezegd, het is een topreceptje. Simpel en lekker. Zondigen mag af en toe ook wel eens. Je neemt in ieder geval beter deze snickers in plaats van een echte!

INGREDIENTEN

Voor een vier- à vijftal repen zoals op de foto hierboven:

  • 40 gr chocolade (min 70 % cacao)
  • 160 gr dadels (zonder pit)
  • 15 cashewnoten
  • 15 hazelnoten
  • 15 walnoten
  • kokosolie
  • 2 tl kaneel of vanille
  • 70 ml water
  • een snuifje zout

BEREIDING

Begin met de onderste laag, de crunch. Meng de noten, de helft van de dadels en 3 theelepels kokosolie onder elkaar. Je kan dit mengsel in een blender fijn hakken of iets grover laten en het mes erdoor halen. Ik koos voor een iets grovere structuur. Het geheel dient wat aan elkaar te plakken. Als het te korrelig blijft, voeg dan wat extra dadels toe. Doe het mengsel in een bakvorm of een doos (ik gebruikte een lege ijsdoos van 1l). Je kiest zelf hoe dik je de onderste laag wil maken. Voor een dikke laag, gebruik je een kleinere bakvorm. Zet dit ongeveer 20 minuten in de diepvriezer.

Voor de karamellaag blender of mix je de andere helft van de dadels, 70 ml water, 1 theelepel kokosolie, 2 theelepels  kaneel of vanille (of één van elk) en een snuifje zout tot een gladde massa. Smeer deze laag over de laag crunch heen en zet dit weer ongeveer 90 minuten in de vriezer, tot de laag hard is.

De bovenste laag is de chocoladelaag. Smelt hiervoor 40 gr zwarte chocolade, 1,5 eetlepel cacaopoeder en 1,5 eetlepel kokosolie au bain marie. Deze laag komt bovenop de karamellaag. Zet de bakvorm nogmaals een twintig- à dertigtal minuten in de vriezer. Ook deze laag wordt hard.

Je kan deze snack ook best bewaren in de vriezer. De chocolade smelt namelijk. Als je een stuk wil, kan je dit gemakkelijk afsnijden.

Het smaakt heerlijk als snoepje bij een tasje koffie.

Geniet ervan!